بی تو نفس کشیدنم عمر تباه کردن است ...

تا تو نگاه میکنی ، کار من آه کردن است

ای به فدای چشم تو ، این چه نگاه کردن است

شب همه بی تو کار من ، شکوه به ماه کردن است

روز ستاره تا سحر ، تیره به آه کردن است

متن خبر که یک قلم ، بی تو سیاه شد جهان

حاشیه رفتنم دگر ، نامه سیاه کردن است

چون تو نه در مقابلی ، عکس تو پیش رو نهیم

این هم از آب و آینه ، خواهش ماه کردن است

نوگل نازنین من ! تا تو نگاه می کنی

لطف بهار عارفان ، در تو نگاه کردن است

ماه عبادت است و من ، با لب روزه دار از این

قول و غزل نوشتنم ، بیم گناه کردن است

لیک چراغ ذوق هم ، این همه کشته داشتن

چشمه به گل گرفتن و ماه به چاه کردن است

غفلت کائنات را ، جنبش سایه ها همه

سجده به خاک کبریا ، خواه نخواه کردن است

از غم خود بپرس کو با دل ما چه می کند

این هم اگرچه شکوه ی ، شحنه به شاه کردن است

عهد تو سایه و صبا ، گو بشکن که راه من

رو به حریم کعبه ی ، لطف اله کردن است

گاه به گاه پرسشی کن ز زکات زندگی

پرسش حال دوستان ، گاه به گاه کردن است

بوسه ی تو به کام من ، کوهنورد تشنه را

کوزه ی آب زندگی ، توشه ی راه کردن است

خود برسان به شهریار ، ای که در این محیط غم

بی تو نفس کشیدنم ، عمر تباه کردن است ....